I Hate You !! [Lesson 2.]
posted on 25 Apr 2010 10:47 by gseungdestiny in Fiction
Fiction : [I Hate You] ...เกลียดชะมัดนายคนเนี๊ยะ !!...
Pairing : G-Ri
Rating : PG – 17
Wtiter : Panda_destiny
.
.
.
.
………………………………………………………………………………............................................................
[I Hate You] Lesson 2.
‘ ไอ้บ้า’
‘ไอ้เด็กหน้าตาแพนด้ากวางจู !!’
‘คิดว่าแน่นักหรือไงยะ !!’
‘ ไอ้เด็กนีออน’
‘ไปตายซะ !!’
ปัง !!
เสียงฝ่ามือทั้งสองกระทบโต๊ะอย่างรุนแรง ร่างบางก้มหน้าลงไปมองข้อความสารพัดที่ไม่รู้ว่ามือดีที่ไหนมาขีดเขียนไว้เต็มโต๊ะเรียนของตนเอง
ไปตายซะ....ไปตายซะงั้นเหรอ ?
“ พวกแกสิไปตายซ๊า ~ ไอ้พวกบ้า !!” อี ซึงฮยอนตะโกนออกมาลั่นห้องก่อนจะรีบวิ่งไปห้องอุปกรณ์เพื่อยืมทินเนอร์มาลบร่องรอยขีดเขียนบนโต๊ะ ขาเรียวเดินจ้ำอ้าวออกมาอย่างรวดเร็ว...ก่อนจะรู้สึกได้ถึงสายตาของทุกคนที่ต่างมองมาทางเขาแล้วพูดคุยซุบซิบ
‘ทำไมคนพวกนี้มองเราแปลกๆ ?’ ซึงริมองตามคนที่เดินผ่านไปมาแล้วหันมามองเขาอย่างไม่วางตา พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นไอ้คนหัวเหลืองที่กำลังยืนพิงหน้าต่าง ตรงระเบียงทางเดินคุยอยู่กับเพื่อนสนิทและรุ่นน้อง....ชิ ไม่สบอารมณ์แฮะ
ร่างบางรีบเดินมุ่งเข้าไปที่กลุ่มของร่างโปร่งแล้วแกล้งเดินชนไหล่ของคนที่ตนเองเกลียดขี้หน้าอย่างแรงจนทำให้คนโดนชนถึงกับหงายหลังเกือบตกระเบียงแต่ก็ได้ยองเบกับ แดซองช่วยพยุงเอาไว้ ...ซึงริเห็นดังนั้นก็เดินออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็วพลางหันมายิ้มที่มุมปากอย่างสะใจส่งให้จียง
“โหย เห็นตัวเล็กๆ แต่แรงโคตรควายเลยว่ะไอ้จี” ยองเบมองตามหลังคนที่มาประทุษร้ายเพื่อนตัวเองอย่างอึ้งๆ
“ เจอกันจนได้สิน่า มันจะเป็นไปได้ไงเล่าที่จะไม่ให้มาเจอหน้ากันน่ะ โว๊ะ !” แดซองกำลังบ่นพึมพำอยู่กับตัวเองเบาๆ...
‘ร้ายจริงนะอี ซึงฮยอน’ ร่างโปร่งมองรอยยิ้มของร่างเล็กอย่างฝังแค้น ก่อนจะรู้สึกถึงมือใครบางคนที่วางลงบนไหล่
“ แกไปทำอะไรให้น้องเค้าเกลียดวะไอ้จี ?” ร่างสูงเอ่ยถามรุ่นน้องตัวแสบเจ้าของฉายา ‘มังกรเจ้าชู้’ ที่พวกนักเรียนหญิงพากันตั้งให้
“โห...แรงไปว่ะพี่เทมป์ ‘โกรธ’ ก็พอไม่ต้องถึงกับ ‘เกลียด’ หรอกครับ” จียงตอบทั้งๆที่ยังมองตามหลังของร่างเล็กอยู่
“อ้าว ก็นิสัยอย่างแกน่ะมันสมควรโดนเกลียดมากกว่านี่หว่า แล้วนั่นเด็กปี 1 นี่ แถมเป็นผู้ชายด้วย....เดี๋ยวนี้เพิ่มรสนิยมเหรอห๊ะ ? ฮ่ะๆๆ”
“เงียบปากไปเลยไอ้คุณพี่ ไม่ลองมาเป็นผมไม่รู้หรอกน่าว่าเด็กนั่นน่ะน่าแกล้งโคตรๆ หึหึ...”
“ แต่แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าแฟนคลับแกแรงแค่ไหน ถ้าเด็กนั่นโดนรังควานจนอยู่ไม่สุขมันจะไม่เป็นไรรึไงห๊ะ ??”
“ โดนรังควาน...ก็ดีสิไอ้เด็กนั่นจะได้รู้ว่าอย่าคิดมาหือกับมังกร” ร่างโปร่งว่า ก่อนจะเดินไปทางเดียวกันกับที่ซึงริเพิ่งเดินไป
“ อ้าวเฮ้ย ! รอด้วยสิเว้ยไอ้บาน” ทง ยองเบที่คุยอยู่กับแดซองรีบกอดคอรุ่นน้องตาตี่ลากตามจียงไป
“ เฮ้อ....แกนี่มันเลวมาจากสันดานจริงๆเลยว่ะจียง” ร่างสูงตบหน้าผากตัวเองพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับรุ่นน้องตัวแสบที่มีประวัติไม่ดีเอาซะเลยในเรื่องผู้หญิง...
...
เฮงซวย....วันนี้เขาต้องซวยไปทั้งวันแน่ๆ !! เพราะดันมาเจอกับไอ้คนที่เหม็นขี้หน้าแต่เช้า แล้วไหนจะข้อความบ้าบออะไรบนโต๊ะเขาอีก...อี ซึงฮยอนเดิน
กระแทกเท้าอย่างเจ็บใจมาที่ห้องเก็บอุปกรณ์ ร่างบางเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองจะมาทำอะไรเพราะความโกรธ
“ จริงสิ เกือบลืมเลยว่าจะมาเอาทินเนอร์มาลบไอ้ข้อความขยะพวกนั้น” มือเรียวเอื้อมไปเปิดลูกบิดประตูห้องเก็บอุปกรณ์ให้เปิดออก ขณะที่กำลังจะก้าวขาเข้าไปนั้น...
พลั่ก ! ปัง !!
…
…..
“อูย...นี่มันอะไรกันเนี่ย...” ร่างบางค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นมือหนึ่งถูกยกขึ้นมากุมหัว ซึงริรู้สึกงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นปุบปับ
กึ๊ก !!
ร่างเล็กตาเบิกกว้างเมื่อรู้สึกว่ามีคนอยู่ด้านหลังจึงหันไปดูอย่างรวดเร็ว...นัยน์ตาใสสะท้อนภาพผู้ชายคนนึงที่กำลังล็อกประตูจากข้างใน...
“ไหนขอดูหน้าหน่อยซิ ว่าเด็กนี่มีดีอะไรรุ่นพี่จียงของพวกเราถึงได้กล้าทำโจ่งแจ้งขนาดนั้น…” เสียงแหลมสูงของผู้หญิงดังขึ้น ก่อนที่เจ้าหล่อนจะก้าวออกมายืนตรงหน้า
เด็กหนุ่ม....จากที่มองมุมมืดของห้องอี ซึงฮยอนแน่ใจว่าไม่ได้มีแค่ผู้หญิงกับผู้ชายที่ล็อกห้องแค่สองคนแต่ข้างหลังยังมีอีกหลายคนที่เขาเห็นหน้าไม่ชัดนัก
“หืม ก็แค่แพนด้าตาดำธรรมดาๆนี่นา น่ารักดีไม่ใช่เหรอ ? พวกนายว่าไงล่ะ” เด็กสาวคนหนึ่งก้มลงใช้มือช้อนคางของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กับพื้นพลางหันไปทางกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งด้านหลัง
“ เลิกเล่นตลกกันได้แล้วน่า พวกเราไม่มีเวลาว่างมากพอจะมาแกล้งเด็กหรอกนะพวกเธอ” เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า แล้วเดินมากอดเอวเด็กสาวคนที่ยืนอยู่
“ ใครว่าฉันจะแกล้งไอ้เด็กนี่กันเล่า...พวกฉันจัดฉากให้ขนาดนี้พวกนายไม่น่าจะโง่นะ เรื่องอย่างว่าน่ะถนัดกันนักไม่ใช่หรือไงห๊ะ ?” ผู้หญิงคนแรกว่าพลางเหลือบมองเด็กหนุ่มร่างบางที่พื้น
ซึงริรู้สึกเวียนหัวกับบรรยากาศที่ชวนอึดอัดและอยากจะอาเจียนจากกลิ่นน้ำหอมของพวกหล่อน ใบหน้าเล็กสะบัดหนีจากการจับกุมของมือและเล็บที่แหลมคม ก่อนยืนขึ้น
“ พวกเธอต้องการอะไร ?” ร่างเล็กมองไปรอบๆ อย่างไม่ไว้ใจเมื่อตอนนี้รอบๆตัวมีผู้ชายประมาณ 3-4 คนค่อยๆสาวเท้าเข้ามาหาตัวเอง
“ พวกฉันไม่ต้องการอะไรหรอก...ก็แค่อยากเห็นนายโดนรุมโทรมเท่านั้นเองจ้ะหนุ่มน้อย~” เด็กสาวคนหนึ่งบอกแล้วก้าวไปข้างหลัง
หมับ !
ข้อมือบางถูกกระชากจับขึ้นอย่างแรง ผู้ชายสองคนที่เข้ามาทางด้านหลังจับแขนของซึงริไว้แน่น อีกสองจ้องมองมาที่เขาอย่างกระหาย...น่าขยะแขยงชะมัด !
“ปล่อยฉันนะโว้ย ! ฉันไม่เคยทำอะไรให้พวกแกซะหน่อย” ร่างบางพยายามดิ้นให้หลุดจากการถูกจับกุมสุดชีวิตแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อผู้ชายตรงหน้าคนหนึ่งหันปลายมีดพกจ่อเข้าที่คอขาว
“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าขัดขืนเลยนะหนุ่มน้อย...ทีกับรุ่นพี่จียงนายยังไม่ปฏิเสธเค้าเลยนี่...” ชายคนเดิมพูดพร้อมกับจรดปลายแหลมคมของมีดลงที่รังดุมเม็ดบนสุดถูกแซะจนกระดุมเม็ดแรกกระเด็นออกไป
“พวกฉันน่ะแม้แต่สัมผัสมือกับพี่จียงยังไม่เคยเลยนะ แล้วนายเป็นใครกันถึงได้กล้าทำถึงขนาดนั้นน่ะ นายไปยั่วเค้ารึไง !?” ชายที่เหลืออีกคนใช้มือบีบคางของคนตัวเล็กแน่นจนรู้สึกเจ็บ ก่อนที่มือหยาบนั่นจะปล่อยให้ปลายคางมนเป็นอิสระ
“ไอ้เลวนั่นมันเข้ามาจูบฉันเอง...ไอ้รุ่นพี่เลวๆอย่างนั้นพวกนายหลงมันเข้าไปได้ไงน่ะห๊ะ ? ฉันจะบอกให้นะว่าฉันเพิ่งจะรู้จักกับมันได้ยังไม่ทันข้ามวันด้วยซ้ำ ไอ้คน
ชอบฉวยโอกาสอย่างนั้นน่ะเลิกชอบไปเถอะ ! อ่อก !....” ซึงริยังพูดไม่ทันจบก็ต้องรู้สึกจุกเข้าเต็มเปา เมื่อโดนหมัดหนักๆชกเข้าที่ท้องน้อย
นิ้วหยาบไล้ไปตามเนียนแก้มใสลงมาตามลำคอระหงอย่างจงใจ “ เด็กปากเสียอย่างแกน่ะ พวกฉันจะสั่งสอนให้เชื่องเอง...”
ร่างเล็กรู้สึกว่าสติของตนเองกำลังพร่าเลือน...ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงขัดขืน
.
.
.
“ เฮ้พวกนาย....ทำอย่างนี้มันจะไม่เกินไปหน่อยรึไง ?” เสียงปริศนาเรียกความสนใจให้บุคคลในห้องหันมองไปมองประตูที่เปิดอ้าอยู่ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนกอดอกพิงขอบประตู นัยน์ตาคมปรายตามองกลุ่มคนในห้องอย่างไม่แยแส... ริมฝีปากเรียวยิ้มเยาะ พลางโยนเศษลวดที่เจ้าตัวใช้ต่างกุญแจเข้าไปในห้อง...
“พวกนายคงไม่อยากให้ฉันเอาเรื่องเสื่อมๆ อย่างนี้ไปบอกกับอธิการบดีหรอกใช่มั๊ย ?” ว่าพลางสาวเท้าเข้าไปหากลุ่มผู้ชายที่จับตัวร่างเล็กไว้ เมื่อเห็นสภาพของร่างบางที่เคยอวดดีกับเขาสะบักสะบอมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...
“พวกนายก็รู้ว่าตำแหน่ง ‘เดือน’ ที่ได้รับมอบมาเนี่ยขึ้นตรงต่ออธิการบดีของโรงเรียน ถ้าหากฉันเอาไปบอก...อนาคตของพวกนายในสถานศึกษาของเกาหลีคงจะจบแค่นี้ละนะ...” เจ้าของเรือนผมสีทองยิ้มเหยียดจ้องหน้าชายทั้งสามคนตรงหน้า ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งจะเดินมากระชากแขนจียงอย่างรวดเร็ว
“พี่จียงใจร้าย !!! ทั้งที่พวกฉันเป็นแฟนคลับที่รักพี่มากขนาดนี้...สนับสนุนพี่ทุกๆอย่าง...พี่..พี่ยังกล้าจะทำลายพวกเราเพราะเด็กนั่นคนเดียวเหรอคะ ??” เธอพูดพลางหันไปทางซึงริ “ ใครๆ ก็รู้ว่าพี่เจ้าชู้ คู่นอนของพี่ไม่เคยซ้ำหน้า.. ใครๆก็อยากมีอะไรกับพี่แม้กระทั่งพวกเรา !! ...แต่กับเด็กนั่นที่พี่เพิงจะเจอมันแค่ข้ามวัน พี่ก็จูบมันต่อหน้าคนเยอะๆ อย่างนั้น ...”
“ พี่คิดว่าพวกฉันไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องนี้เหมือนกันเหรอคะ ?” หญิงสาวยิ้มเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างผู้มีชัย แต่เธอก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อจียงเอ่ยออกมาอย่างไม่ยีหร่ะ
“ เธอคิดว่าฉันเป็นใครกัน ? ...อยากจะบอกให้รู้เอาไว้นะว่าพ่อฉันรู้จักกับอธิการบดีหลายคน....นี่ฉันไม่ได้ขู่นะ” ร่างโปร่งว่าพลางก้าวไปข้างหน้าอย่างท้าทาย ทำให้หญิงสาวต้องกระเถิบถอยหนีอย่างประหม่า....
“ แล้วพี่จะต้องเสียใจ !!” หญิงสาววิ่งออกไปโดยไม่สนใจใครเลยแม้แต่น้อย จนทำให้พรรคพวกของเธอต้องวิ่งตามออกไปด้วย...ภายในห้องเหลือไว้แต่เพียงควอน จียงที่นั่งยองๆมองดูใบหน้าของคนที่ใกล้หมดสติล้มลงไปนอนอย่างอี ซึงฮยอน...
…
“ โห ไอ้จีมันเจ๋งว่ะ พูดไม่กี่คำแฟนคลับมันก็วิ่งออกมากันเพียบเลย อย่างนี้มันก็เหมือนพระเอกขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยน้องซึงริน่ะสิวะ ....แล้วถ้าอย่างนี้น้องเค้าจะเลิกเกลียดไอ้จีมั๊ยเนี่ย ในฐานะที่มันเป็นผู้มีพระคุณของน้องเค้า” ทง ยองเบพูดขึ้นมาลอยๆ ขณะที่กำลังยืนหลบอยู่ที่มุมตึกกับรุ่นน้องตาตี่มองดูกลุ่มนักเรียนที่วิ่งออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์
“อืม...ถ้าถามผมนะ ผมว่าไม่ว่ะพี่” แดซองเอานิ้วโป้งแตะปากพลางสะบัดหัวไปมาตอบผู้เป็นรุ่นพี่ ก่อนจะเขยิบตัวออกไปดูที่ประตูห้องเก็บอุปกรณ์และพบว่ามันปิดอยู่....หนุ่มตาตี่ตาเบิกกว้างก่อนจะสะกิดเพื่อนรุ่นพี่อย่างรีบร้อน
“เฮ้ย ! แย่แล้วว่ะพี่ยองเบ!!”
“แย่อะไรของแกวะไอ้แด” หนุ่มร่างหนาเอ่ยถามรุ่นน้องอย่างงงๆ เพราะมือที่ใช้สะกิดน่ะมันสะกิดแรงจนแทบจะเรียกว่าตบหน้าอยู่แล้ว
“ประตูห้องพี่...!!”
“ประตูมันทำไมวะ ??”
“ประตูมันปิดอ่ะ แล้วซึงริกับพี่จียงไม่เห็นจะออกมาเลย !!”
“ห๊ะ !! เฮ้ย ไอ้บานมันคิดจะทำอะไรวะ แมร่ง....เมื่อกี้ยังชมอยู่แหม็บๆ...อย่าบอกนะว่า...” ยองเบเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อในความคิดของตัวเองพลางหันมามองหน้าแดซอง
“พี่ก็คิดแบบผมใช่มั๊ยอ่ะ พี่ยองเบ...”
“เออ...กูก็คิดแบบมึงน่ะแหล่ะ โธ่เว้ย ~ทำไมมีเพื่อนดีอย่างงี้วะกู !!” ชายหนุ่มสบถกับตัวเอง ก่อนขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด
“แต่มันอาจจะไม่ทำอะไรก็ได้นะเว้ย เพราะปกติไอ้จีมันไม่ทำกับคนที่เค้าไม่ยอมหรอกว่ะ...”
“ถ้าเป็นงั้นก็ดีนะพี่ เพราะผมยังไม่อยากโดนซึงริเกลียดอีกคนน่ะ” แดซองพ่นลมออกปากอย่างโล่งใจพลางไถลตัวไปตามผนังตึกสีหม่น จนยองเบอดคิดไม่ได้ว่า...ถูซะสีลอกเลยนะไอ้ตี่...
...
“ไง...นายดูไม่จืดเลยนะซึงริ เมื่อวานฉันก็เตือนไปแล้วนี่ว่านาย ‘ลำบาก’ แน่ ฉันพูดผิดซะเมื่อไหร่” มือแกร่งจับข้อมือขาวกระชากขึ้นทั้งที่ร่างเล็กยังนอน
กุมท้องอยู่เพราะความจุกจากการโดนต่อย ทำให้เจ้าของต้องลุกขึ้นตามแรงกระชาก อี ซึงฮยอนทำสีหน้าเจ็บปวด...ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่แรงจะต่อล้อต่อเถียงกับคนตรงหน้าจึงได้แต่มองดูยิ้มเย้ยหยันที่จียงส่งมาให้เท่านั้น
“นะ...นาย...” ร่างบางคิ้วขมวดมุ่นเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบที่ข้อมือตัวเอง ซึงริพยายามจะสะบัดข้อมือตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ก็ไม่เป็นผล กลับถูกมือ
แกร่งอีกข้างจับข้อมือบางของตนเองไว้อีก คนตัวเล็กพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากมือแกร่งอีกครั้ง แต่จียงดึงข้อมือบางทั้งสองขึ้นทำให้คนที่กึ่งนอนกึ่งนั่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนดันให้ร่างเล็กหลังชนกับผนัง
“นี่มันยังแค่น้อยๆ นะ ที่นายจะโดนอย่างนี้ ถ้าฉันไม่เข้ามาป่านนี้นายอาจจะโดนรุมโทรมจนเละก็ได้” จียงจ้องมองดวงตาใสของอีกฝ่ายที่ตอนนี้หรี่ลงเพราะความเจ็บปวด...ใบหน้าหล่อโน้มลงมาที่ใบหู...
“แต่ครั้งนี้ฉันขอค่าตอบแทนหน่อยเถอะนะ”
“นาย...ต้องการ...อะไร” ร่างเล็กถามออกไปอย่างยากลำบาก เมื่อร่างโปร่งไล้ริมฝีปากไปตามติ่งหู...แล้วขบเม้มเบาๆเหมือนหยอกล้อ
“เรามาต่อจากเมื่อวานกันดีกว่า อี ซึงฮยอน” ซึงริตาเบิกกว้าง ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มของตนจะโดนจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างโปร่งบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนดึงดันแทรกสัมผัสเพื่อเข้าไปความหาความหอมหวานที่ซ่อนอยู่ภายในโพร่งปากบาง
“อือ...อืม...อื้อออ....!” ร่างเล็กครางประท้วง พยายามบิดข้อมือตัวเองให้เป็นอิสระแต่กลับถูกมือแกร่งจับตรึงไว้กับผนังทั้งสองข้าง ใบหน้า
หวานพยายามเบียนหนีจากสัมผัสที่รุกล้ำเข้ามาภายในโพรงปาก ลิ้นเล็กไม่ยอมแลกสัมผัสกับลิ้นร้อนที่กำลังไล่ต้อนเขาจนไม่มีทางหนี จียงกดริมฝีปากให้แนบสนิทกับริม
ฝีปากอิ่มยิ่งกว่าเดิมจนร่างบางเริ่มที่จะยืนไม่ไหว ขาแกร่งจึงถูกแทรกลงระหว่างขาของร่างบางเพื่อคอยพยุงไว้
“อื้ออออ....อ่า...ฮ่ะ..แฮ่ก” อี ซึงฮยอนพยายามอ้าปากอีกนิดเผื่อว่าจะให้อากาศได้ผ่านเข้าปอดมาบ้าง ลิ้นร้อนจึงไล่โลมเลียลิ้นเล็กอย่างได้ใจ....
น้ำเหนียวใสไหลออกมาจากมุมปากบาง....ริมฝีปากเรียวดูดดุนริมฝีปากอิ่มจนเจ่อแดง ก่อนผละออก....ทำให้คนตัวเล็กหายใจหอบถี่กระชั้นเพื่อเรียกให้อากาศเข้าปอด จียงมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านนั้นอย่างพอใจ...และ...ริมฝีปากเบวมช้ำที่กำลังเผยอ....กับหยาดน้ำใสที่คลออยู่ที่ขอบตา...มันเหมือนจะยั่วให้เขาทำมากกว่าจูบซะอย่างนั้น...
ควอน จียงเหยียดยิ้ม...เมื่อสายตาที่ซึงริมองมาที่เขาอย่างเอาเรื่อง แต่พอเขาปล่อยข้อมือบางกับปล่อยขาออกมานั้น ร่างเล็กก็แทบยืนไม่อยู่ เซถลามาปะทะกับอกแกร่ง
“ค่าตอบแทนที่ได้นี่คุ้มค่าจริงๆนะ...ปากนายมันหวานจนฉันแทบจะอดใจไม่ไหว...” ว่าพลางซุกไซร้จมูกลงกับซอกคอขาวเนียนของคนในอ้อมกอด
“ไอ้บ้า...ปะ..ปล่อยนะ !!” มือบางพยายามผลักคนที่กำลังกอดตนอยู่ให้พ้นตัว แต่โดนจียงรวบเอาไว้แน่น
“นายน่ะแค่ยืนให้อยู่ก็แทบจะไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวฉันพยุงดีกว่าน่า”
“อึก...ไม่ต้องมายุ่ง...อย่ามา...แตะ – ต้อง - ฉัน” ซึงริพยายามฝืนตัวเองเดินไปตามผนังโดยใช้มือข้างหนึ่งแตะผนังประคองตัวเองไว้ ก่อนจะถูกแขนแกร่งช้อนตัวขึ้น
“อ๊ะ ! ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้เลว !! ฉันเกลียดนาย ปล่อยซี่!!” ร่างบางทั้งทุบทั้งตีคนที่อุ้มตัวเองอยู่ แต่จียงยังคงอุ้มซึงริเดินออกมาจากห้องโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของคนในอ้อมแขนเลยซักนิด
“นายเกลียดฉันมากเลยงั้นเหรอ ?”
“ใช่ !! ฉันไม่เคยรังเกียจใครเท่านายมาก่อนเลยในชีวิต” ซึงริจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาแข็งกร้าว...จนคนโดนจ้องลอบถอนหายใจ
“ถ้านายเกลียดฉันมากขนาดนี้....” เจ้าของเรือนผมสีทองเว้นวรรค ก่อนกระตุกยิ้ม.....ใบหน้าคมคายโน้มลงที่ข้างซอกคอขาว ลิ้นร้อนไล้วนจนชื่นแฉะ ส่งผลให้ร่างในอ้อมเเขนสั่นน้อยๆ พร้อมกับหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ
“ฉันจะทำให้นายเกลียดฉันให้มากกว่าที่เป็นอยู่นี้เลยเป็นไง อี ซึงฮยอน”
นัยน์ตาใสเบิกกว้าง....บนใบหน้าปรากฏเหงื่อเม็ดใส....นี่เขาจะต้องเกลียดผู้ชายคนนี้มากกว่าเดิม...อย่างนั้นเหรอ ??
...
TBC.
----
Say : ตอนสองมาต่อเเล้วจ้า ตอนนี้เหมือนจะสนองนี๊ด จขบ. นิดๆเลยฮ่าๆๆ เราไม่เเน่มั๊ยจะ NC ดีมั๊ยสำหรับเรื่องนี้ = = ขอความเห็นจากรีดเดอร์หน่อยนะคะ ถ้าขอมาไม่เรทเราก็จัดให้ได้ XD~ ให้มันรุนเเรงอยู่เเค่ PG-17 พอเนอะ เเค่นี้ก็พอละ =..=b
ฉากเรทคิดว่าต้องไปศึกษาใหม่ (ฮา) เพราะไม่ได้เเต่งมานานละจ้ะ
ป.ล. หนึ่ง ขอบคุณคอมเม้นท์ของรีดเดอร์ทุกคนค่ะถึงเราจะไม่ค่อยได้มาอัพบล็อกก็ตาม เอิ๊กกกก
ป.ล. สอง ภัทรานิสคะ ชรณ. มาอัพเเล้วนะเออช่วยมาคอมเม้นท์อิชั้นหน่อยจะเป็นพระคุณม๊ากมาก =.=+
ป.ล. สาม ลงสองวันต่อตอนนี่จะดีกว่ามั๊ย(วะ) ? กร๊ากกกกก *วิ่งหนีกลับหลุม*
edit @ 25 Apr 2010 11:14:21 by Ma Mueakne_SR*
edit @ 25 Apr 2010 15:20:52 by Ma Mueakne_SR*